English 

„Atvinna er andstaða sköpunar, því sköpun er leikur.“

moka-skit

Afhverju ættum við að eyða tíma okkar og orku í að vinna þegar við getum sleppt því og lifað skemmtilegu og raunverulegu lífi, þar sem við skiljum að natni við garðinn okkar skilar okkur betri næringu og að rigningin er raunverulega drykkjarvatn, lífgjafi? Það er í raun ótrúlegt og svona margir láti bjóða sér að sóa lífi sínu í að vinna fyrir fyrirtæki og stofnanir í stað þess að hafa allan tímann fyrir það sem það raunverulega langar að gera. Hvert unnið og greitt handtak innan þessa kerfis er vatn á mylluhjól samfélagsins en til hvers að láta hjól þessa samfélags snúast? Hvert hefur það leitt okkur hingað til?

Margir vinna með þá möntru í huganum að „maður verði nú að eiga í sig og á“ en þegar t.d. einhver vinnur í matvörubúð allan daginn til að eiga fyrir máltíð handa sér og sínum og húsaskjól, vitandi það að rúmlega helmingur launa sinna fer aftur til atvinnurekandans, matvöruverslanarinnar, og að nánast engin hluti þeirra fer til þeirra sem upphaflega framleiddu matinn, þá er eins og það komi upp error í jöfnunni. TILHVERS Í ÓSKÖPUNUM AÐ VINNA UNDIR RASSGATIÐ Á EINHVERJUM SEM SKIPTIR MANN ENGU MÁLI?

hate-my-job-2

Á jafn mörgum klukkutímum dag og flest fólk á Íslandi eyðir í vinnu sem því drepleiðist í og með fólki sem því líkar jafnvel ekkert vel við, gæti það slegið fleiri en tvær flugur í einu höggi: verið með fjölskyldu sinni og vinum, ræktað og veitt sér til matar, dyttað að hýbýlum sínum, sinnt samfélags- og áhugamálum og notið ásta án þess að nokkurntímann að þurfa að fara eftir klukkutifi einhvers annars.

„Fáðu þér vinnu!“ og „Þarf þetta fólk ekkert að vinna?!“ eru frasar sem að andfúlir, uppþornaðir og staðnaðir einstaklingar fussa út úr sér þegar þeir skilja ekki afhverju fólk ákveður að brjótast undan hefðinni. Þetta viðmót afgreiðum við á einfaldan veg, brosum til viðkomandi en gefum honum banvænt augnarráð á sama tíma. Þetta viðhorf er nefnilega óþolandi og ólíðandi og berstrípar vinnudýrkun íslensku samfélagsrollunar. Já, moka skurði í algjörri glóruleysu frekar en að njóta lífsins.

Núna væla Samtök Atvinnulífsins og Samtök Iðnaðarins í kór um að það sárlega vanti vinnu fyrir fólk. 10 þúsund mans eru atvinnulausir og það þykir áhuggjuefni. Vinnumálastofnun talar um áhættuna við það að fólk sé of lengi án atvinnu, því þá er hætta á að það komi aldrei aftur inn á vinnumarkaðinn. Auðvitað eru einhverjir sem leggjast í þunglyndi og finnast þeir vera gallað tannhjól sem þjóni ekki maskínu samfélagsins, auðmagnsins. En svo eru bara svo margir sem blómstra þegar þeir uppgötva sköpunina og skemmtileg heitin við það að hafa allan heimsins tíma til að lifa fyrir sig og með sínum nánustu. Hugmyndaflugið fer af stað á þúsundföldum fyrri hraða og upp koma endalausar hugmyndir sem viðkomandi vill gera og gerir. Sjálfsbjargarviðleitnin er nefnilega skapandi. Eftir slíka uppgötvun hefur fólk vitanlega engan áhuga á að koma aftur til baka í maskínuna til að slíta sér út sem tannhjól. Svona uppgötvanir eru vitanlega áhyggjuefni fyrir yfirvöld því þarna missa þau tökin. Án tannhjólanna ganga yfirvöld ekki og án virkni maskínunnar stjórna þau okkur ekki.

worlds-worst-jobs-1

Þegar hér er komið við sögu í greininni heyrir Aftaka fólk garga: „Helvítis afætur, þið lifið bara á atvinnuleysisbótum sem við þurfum að pranga út fyrir.“ Að þeim grátkár loknum, ræskir Aftaka sig og segir hátt og skýrt og án nokkurrar bligðunnar: „Hættum að vinna!

Hvort sem fólk svo velur að vera á bótum eður ei er gott að hafa í huga að bætur eru mikið réttnefni. Þetta eru skaðabætur fyrir að vera fæddur inn í þetta skítasamfélag. Flest fólk á bótum er búið að vinna 70.000.000 falt fyrir þeim með framlagi sínu til samfélagsins og öllum kvölunum sem það hefur þurft að fara í gegnum fyrir að vera óspurður fæddur inn í samfélagið. En þeir sem hafa uppgötvað gleði lífsins á ungaaldri þurfa ekkert að vera skömmustulegir – nei, formæður þeirra og feður unnu þetta líka 70.000.000 falt og fengu aldrei neitt annað en skít og borgaralega jarðaför fyrir vikið. Allir geta því gengið beinir í baki með bætur í vasanum. Það þarf engum að skammast sín fyrir að þiggja miskabætur frá fyrrum kúgara sínum. Dómskerfið myndi aldrei samþykkja það fyrir rétti og því ber að nýta þá möguleika sem nú þegar eru fyrir hendi.

Margt atvinnulaust fólk vill af pólitískum ástæðum ekki þiggja bætur frá ríkisskvabbinu. Sú afstaða er ekki síður sterk, viðkomandi vill þá sem minnst eða ekkert hafa með þetta helvítis kerfi að gera og vill finna aðrar leiðir til að lifa. Þannig lærir fólk hratt að bjarga sér og lærir að lifa á þann hátt að það kemst upp með að nota sem minnsta eða enga peninga. Því nóg er af öllu í þessu samfélagi ef maður hefur bara augu fyrir leyndum fjársjóðum.

Og ef við hættum öll að vinna þá fyrst getum við farið að setja saman samfélög sem eru án kvaða en geta samt séð um fólkið sitt. Viðurkennum það bara – það fílar enginn þetta samfélagsform sem við búum við nema hann sé úr Garðabænum og sé með anarkistafuglahræður í garðinum sínum.

Í profkjörsbaráttu Gísla Klifurmúsar Marteins kastar sá grænþvegni kapítalisti fram spurningu á þennan veg:

Picture 1

p3

Aftaka svara þessu skýrt og skorinort:

Picture 2

Því við vinnum ekki, í merkingunni sigrum, með því að vinna launavinnu. Við töpum dýrmætum stundum úr annars óendalega margbreytilegu og áhugaverðu lífi! Við ljúkum þessari hvatningu okkar til atvinnustöðvunar með orðum Intrum Justica: Ekki gera ekki neitt… Gerðu eitthvað sem skiptir máli!

12 Litlir Negrastrákar:
  1. drHilmar segir, þann :

    Þetta er voðalega falleg grein hjá ykkur og auðvitað megið þið hafa þessar skoðanir en ég ætla líka að ræskja mig aðeins og benda ykkur á það á Íslandi þykir það allavega kostur að búa í húsi og ekki byggja þau sig sjálf.

    Ef allir Íslendingar myndu veiða sér til matar þá værum við ekki lengi að þurrka upp það sem væri til skiptana og hvað þá?

    Þetta samfélag býður upp á menntunarkerfi fyrir þá sem vilja ekki vera alltaf í lægstu stöðunum, þannig að þá má oft fá góðan pening fyrir sína vinnu og eiga þar að auki hellings frítíma.

    Ég hef það helst á tilfinningunni að þið séuð bara unglingar með hugsjónir en hugsið samt aldrei dæmið til enda og það er staðreind að ykkar forverar, hipparnir á 7. og 8. áratugnum kláruðu að lokum menntun og fengu gott starf og góðan pening og þá fuku hugsjóninar, það verður líka hjá ykkur.

  2. Nonni segir, þann :

    Þetta er falleg hugsun. Ég sé hins vegar alveg gommu af praktískum ástæðum fyrir því að þetta sé ekki gjörlegt við núverandi aðstæður fyrir mig (og ég tel það eigi við um fleiri). Það væri rosafínt að fá praktískan leiðavísi um hvernig þið farið að!

    Er það ekki fulltime job að vera ræktari og veiðimaður? Kannski er það meira gefandi fyrir suma en skrifstofuvinna, en ég fæ grænar bólur við tilhugsunina um að reyta arfa :-)

    Annað, mér hefur heyrst að þeir sem komist upp með þetta lifi helst á dreggjum kapítalismans. Það þýðir að þetta er ekki raunhæft fyrir alla, og dreggjarnar eru væntanlega af það skornum skammti að ef fjölgaði um helming, yrði erfitt um vik.

  3. gamla segir, þann :

    Ég er löngu hætt að vinna.

  4. gamla segir, þann :

    og hirði blygðunarlaust skaðabæturnar mínar.

  5. Eva Hauksdóttir segir, þann :

    Reyndar er til fullt af fólki sem finnst ekkert skemmtilegt að stunda landbúnað og veiðar eða dytta að híbýlum en finnst hinsvegar skemmtilegt að hanna vélar og tæki eða lækna sjúkdóma. Það er ein af ástæðunum fyrir sérhæfingunni, hin er sú að hún er praktískt því sá sem þarf að verja miklum tíma til að rækta garðinn sinn og byggja sér hús, hefur ekki þann tíma afgangs sem þarf til að verða góður krabbameinslæknir.

    Vandamálið felst ekki í vinnunni sem slíkri, heldur því að örfáir menn geta í krafti auðs og valda, stjórnað bæði tíma og neyslu annarra. Lítil fjölskyldufyrirtæki eiga mjög erfitt uppdráttar, allsstaðar í hinum vestræna heimi og þótt ´menntun´ sé orðin aðgengileg fyrir flesta Vesturlandabúa, miðar sú menntun að því að útvega atvinnurekendum það vinnuafl sem hentar þeim best en ekki að því að hjálpa hverjum og einum að þroska hæfileika sína og lifa á sínum eigin forsendum.

    Ef allir leggðu niður störf myndi markaðskerfið hrynja. Kannski væri þá hægt að byggja upp annað og mannúðlegra í staðinn en það mun ekki ske. Flest fólk vill heldur vera öruggt og óánægt en að taka áhættur sem gætu brugðið til beggja vona.

  6. lalli segir, þann :

    Sem betur fer eu ekki allir í þeirri stöðu að vinna leiðinlega og tilgangslausa vinnu þó mér sýnist nú að það sé ríkjandi. Sá sem hlakkar til að fara í vinnuna er heppinn. Ég heyrði um daginn orð sem ég held að sé nokkuð djúp speki:” Sá sem finnur sér starf sem hann elskar þarf aldrei aftur að vinna.”
    Þetta er spurningin um að njóta þess sem maður gerir. Ef einhver fær lífsfyllingu út úr því að rækta kartöflur og gramsa í gámum eftir mat þá mæli ég með því að viðkomandi geri það. Sumir skrifa bækur og vinna því aldrei eftir stimpilklukku eða fyrir aðrar.
    En að vinna eingöngu fyrir laun er ekki hollt. Það þarf eitthvað annað svo vinnan sé þess virði að nota líf sitt í það.

  7. Eva Hauksdóttir segir, þann :

    Reyndar þyrftu ekkert allir að hætta að vinna til að rústa kerfinu. Það væri alveg nóg að starfsfólk slysadeildar og sorphirðunnar leggði niður störf.

  8. Jon Karl segir, þann :

    Hér er einmitt fjallad um svipud mal, ur bokinni Why Work?
    http://www.whywork.org/

  9. aftaka segir, þann :

    Hústaka.org er með ný skrif varðandi hústökur sem er gott innlegg inn í umræðuna um atvinnu og auðvald.

  10. jonas segir, þann :

    Ef allir myndu hætta að vinna. Hver myndi þá sörvera ofan í ykkur anarkistana café latte eða allt cappuchinoið???

  11. Ormaþúfa segir, þann :

    Allavega ekki þú jónas! Ætli þau myndu ekki bara gera það sjálf, flestir kunna nú að hella upp á kaffi sull ef þeir á annaðborð drekka það. Ég held allavega að þú ættir ekkert að vera að hafa áhyggjur af þessu elsku karlinn.

  12. doda segir, þann :

    þetta er nú allt saman gott og blessað en hvað með alla hjúkrunarfræðingana og læknana og hvernig eiga þeir að fara að því að hætta að vinna? Eiga þá allir sjúklingarnir að drepast eða hvað?
    Vinna og leiku eiga að vera eitt og hið sama að mínu mati.
    Vinna og leikur , því að leikur er vinna!!!!!

Aftaka er knúin af WordPress.
RSS: Færslur/Viðbrögð
Log in